Het verslag van Renes Eikelboom over één van de bezoeken, als volgt:

We plukken een lente boeket voor Anka. De lente begint. Anka gaat voorlezen
uit het boek over wortelkinderen die na een lange winterslaap wakker worden
en nieuwe kleren gaan naaien. Madelief heeft eerst geen zin. Ze wil liever iets anders spelen. Anka speelt met haar mee. Dan krijgt Anka van Madelief een
handpop, een vogel. Anka gebruikt de vogel als “praatpop”. Madelief vindt het geweldig. Na een tijdje spelen wil de vogel voorgelezen worden. Dan wil Madelief
ook wel. De pop is een heel goed middel om Madelief bij het verhaal te blijven betrekken. We naaien een popje net als in het verhaal. Erg gezellig.

Daarna stel ik veel vragen over classifer en rolnemen. Ik lees Anka een boek voor over een ziek hondje dat niet blaft maar andere dierengeluiden maakt. Zij geeft feedback. Zeer leerzaam maar wel spannend. Ik krijg veel tips. Bijvoorbeeld goed kijken naar Madelief haar reactie. (ik ben soms vooral bezig met de gebaren en het verhaal dat ik niet goed kijk naar Madelief haar reactie).Anka laat zien hoe ik stukjes spannend kan maken of grappig met goede timing. Ik ben weer verbaasd en vol bewondering over haar prachtige gebaren invullingen van het verhaal. We bespreken ook zinsvolgorde; eerst het belangrijkste. Tijd/ locatie dan onderwerp dan zelfstandignaamwoord en dan werkwoord. ‘t Blijft lastig. We bespreken een aantal gebaren die ik tegenkom. Bijvoorbeeld; nadoen, “Ingmar doet Madelief na”. Directionele werkwoorden. Met geven vind ik het heel logisch maar met nadoen moet ik erg nadenken.

De dag erna heb ik het boek aan Madelief voorgelezen. Maar nu met de tips van Anka. Het werkt echt fantastisch. Op het moment dat het hondje wil gaan blaffen schraap ik mijn keel een paar keer en kuch en proest en dan…miauw… en heel verbaasd kijken. Madelief ligt dubbel van het lachen. Wat geweldig!!!.

Conclusie

Deze bezoeken waren voor mij ontzettend belangrijk. We keken er heel erg naar uit en de middagen vlogen altijd om. Ik heb heel veel geleerd. Anka heeft ook veel verteld over haar eigen leven en haar beleving en ervaringen. Dat was voor mij ook erg waardevol. 

Ik vind het heel fijn dat ik nu makkelijker en beter boeken kan voorlezen. Lezen is zo belangrijk, woordenschat vergroten, fantasie ontwikkelen, plezier beleven aan lezen. Ik kan hier goed mee verder. Ik heb erg genoten van Anka en zo prachtig als ze kan voorlezen

Ik merk dat het voor familie en vrienden moeilijk is gebaren te leren. Men vergeet het snel weer. Iedereen is zeker van goede wil, maar het blijft steken bij lekker en mooi. Het isolement dat daardoor voor Madelief en ons gezin ontstaat, maakt me
somsverdrietig. Ik laat haar eerder bij een gebarend gezin van het vriendinnetje
van school logeren, dan bij Opa en Oma. Het contact met dove of gebarende
gezinnen lijkt erg belangrijk. Dan voelt niemand zich buitengesloten. Onze vriendenkring en contacten verschuiven. Het is ook afscheid nemen. Gelukkig
komen er veel leuke nieuwe contacten en ervaringen bij die veel toevoegen
aan ons leven. Dit is ook zo’n ervaring.
 

Renes Eikelboom, moeder van Dilys, Madelief en Ingmar, juni 2005